داستان کوتاه: معلمی تعلیم عشق است

داستان کوتاه: داستانی واقعی و آموزنده از دکتر سهراب صادقی در زمینه، عشق و شکوفایی استعدادها توسط معلمان، این باغبانان بوستان پر شکوفه مدارس است.

معلمی تعلیم عشق است:

اولین بار که پایم به مدرسه باز شد،کمتر از شش سال سن داشتم و جثه ام خرد بود. مأمور سپاه بهداشت به مادرم گفت: “این بچه سوء تغذیه دارد”.
هیچ وقت نفهمیدم چرا مادرم آن جمله را تا مدتها برای دیگران نقل می کرد.
آن وقتها مهد کودک و پیش دبستانی در روستا نبود و دانش آموزان غیر رسمی به نام “مستمع آزاد” در کلاس اول می نشستند.

جایم آخر کلاس و هم نیمکتی ام “سکینه”؛ دختری از فامیل پدری ام و همسایه دیوار به دیوارمان بود که جثه ای درشت و حرکاتی کند داشت.
بعدها فهمیدم که محصول زایمانی سخت و مبتلای “فلج مغزی” بوده است.
هر دوتایمان به حساب آموزگار و دانش آموزان دیگر نمی آمدیم و سرمان به کار خودمان بود.
کار من این بود که دست سکینه را بگیرم تا بتواند حروف را به سختی بر کاغذ بنویسد.
شبها با مادرم به خانه آنها می رفتیم.
مادر او و مادر من در کنار چاله ای پر از آتش مرکبات، قلیان می کشیدند و ما در گوشه ای به درس و مشقمان مشغول می شدیم.
در اتاقی با دیوارهای خشتی، سقفی چوبی و دوداندود و دری ساخته شده از حلبی و چوب که اغلب اوقات گوساله یا بزغاله ای هم در گوشه دیگر آن همزیست اهالی خانه بود
و خوراکمان سیب زمینی آب پز؛سیمای”فقر مطلق”!
پائیز به آخر نرسیده؛ سکینه خزان شد.
کالبد بی جانش را پیچیده در پتو بر تخته گذاشتند.
قدش بلندتر شده بود.
گرگ‌ و میش یکی از آخرین غروب های آذرماه بود و این بیخودترین نامی است که بر این ماه سرد و بی”آذر” گذاشته اند.
در پیش چشمان وحشت زده و مغموم من و در میان شیون و ضجه های جانخراش زنانی که صورتشان را به ناخن خراشیده بودند،
مردان ده، تخته را بر دوش گذاشتند و بردند تا او را در جوار خفتگان بی آزار” به خاک بسپارند.

سکینه که رفت من هم دل و دماغی برایم نماند؛ مدرسه را رها کردم.
سال بعد که به سن مدرسه رسیدم، هنوز جثه ام ریز بود.
با این تصور که هنوز “مستمع آزاد” هستم،
من را بر روی نیمکت آخر کلاس نشاندند.
آموزگارمان خانم معلمی بود تازه کار که از دانشسرای عشایری آمده بود.
نامش”ثریا”، هم نوجوان بود و هم نو عروس؛
در لباس های رنگین عشایری چون طاوسی خوش خط و خال رخنمایی می کرد
و صورت شادابش در میانه شبستان چارقد و لچک و طرّه زلفهای سیاهش چون”خوشه‌پروین”می‌درخشید.
دبستانهای آموزش و پرورش در روستا هنوز زیر سایه تعلیمات عشایری کار می کردند.
خود، از عشایر بودند و دست پرورده آن عشایر زاده دانشمند (قاسم صادقی)که دلبسته طبیعت بود و عاشق زندگی، زانرو به شاگردانش دستور داده بود که با لباس خودشان بر سر کلاس بروند.
لباس پر نقش و نگار آنها با الهام از طبیعتی که در آن می زیستند داستانی از نقش خیال بود بر قامت آن فرشتگان”عشق” و “آگاهی”و امید بخش”زندگی”و “نشاط” و آنها نیز چه خوب درس استاد را در گوش شاگردان زمزمه می کردند.

چه پرشور اما بی توقع، آموخته هایشان را در جان ما می ریختند تا ثابت کنند که معلمی کردن و “آموختن” تنها به”عشق” میسر می شود نه به “مزد”.

پائیز و زمستان گذشت و بهار از راه رسید. دانش آموز رسمی، نشسته بر آخرین نیمکت، خاموش و منتظر، نام”مستمع آزاد” را بر خود می کشید.

تعطیلات نوروز که تمام شد آموزگار پرسیدن آغاز کرد.
گویی همه درسها در چهارده روز تعطیلی از کله ها پریده بود.

کسی جواب نداد.
آموزگار دوباره پرسید.
با ترس از شنیدن جواب”نه” دست بلند کردم و گفتم:
– خانم اجازه!
-مگر بلدی؟
-خانم اجازه بله
-بفرما
برای نخستین مواجهه رسمی با تخته سیاه به پیش تاختم.
قامتم به تخته سیاه نمی رسید.
خانم با بزرگواری و مهربانی یا شاید ترحم و دلسوزی، چهار پایه ای زیر پایم گذاشت و من مسلط و چابک، سراسر میدان فراخ “تخته سیاه “را یک تنه، با سلاح” گچ سفید” و رگبار “کلمه”ها فتح کردم.

آموزگارم جیغی کشید و سرخ شد.
از خوشحالی بود یا شرم از بی توجهی؛نمی دانم.
هر چه بود متواضعانه خم شد، مرا بغل کرد و بوسید.
مهربانی او در میان امواج عطرآگین گردن آویز میخک دوچندان بر من نشست.
بی درنگ مرا بر نیمکت اول نشاند و دفتری از وسایل شخصی خود به من هدیه داد.
همان سال شاگرد اول شدم و سالهای دیگر هم. امروز در گذر از میانسالی با خود می اندیشم:

اگر در زندگی توفیقی داشته ام و اگر از “انسانیت” چیز ی بر جان من نشسته باشد

به اعجاز آن
“مهربانی بی دریغ”
و آن نخستین
” بوسه آموزگار ” بوده است..

به مناسبت بازگشایی مدارس و اینکه کوچکترین حرکت و حرف معلم در کلاس با دانش آموزان چقدر می تواند در سرنوشت یک شخص تاثیر گذار باشد.

دل‌نوشته ای از دکتر سهراب صادقی (فوق تخصص مغز و اعصاب)

تجویز راهبردی  داستان معلمی:

در صورت علاقه به داستانهای کوتاه در زمینه توسعه فردی، کارآفرینی و موفقیت سری هم به بخش “نکته های کوچک زندگی” سایت بزنید. داستانهای کوتاه:

هرگز تاثیری که بر دیگران می گذارید را دست کم نگیرید.

داستان کارآفرینی،

در کسب‌وکارتان مانند مداد باشید.

درسهایی از کرونا

اندیشکاران

سایت خودشناسی ، توسعه فردی /کارآفرینی/ توسعه کسب و کار